Τσοχατζόπουλος, αγώνες και Αριστερά

Πριν οκτώ χρόνια, τέλεσε τους γάμους του στο Παρίσι ο Άκης Τσοχατζόπουλος, όπως είναι γνωστό στο Πανελλήνιο. Γάμος χλιδάτος, πολυσυζητημένος. Ένας από τους καλεσμένους ρωτήθηκε από δημοσιογράφους γιατί ο κ. Τσοχατζόπουλος προτίμησε το Παρίσι για να κάνει το γάμο του, κι εκείνος του απάντησε χωρίς δισταγμό ότι τον είχε συγκινήσει ο γαλλικός Μάης 1968.

Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι οι «παριζιάνοι» φίλοι του που παρευρέθηκαν στο γάμο του, κκ. Βεργόπουλος και Δημάδης αισθάνθηκαν κάτι ανάλογο, ως «παλαίμαχοι» του γαλλικού Μάη[1]. Μαζί με τον κ. Τσοχατζόπουλο, θα πρέπει να αισθάνθηκαν ρίγη αγωνιστικής συγκίνησης πίνοντας σαμπάνια στο Hotel Four Seasons μαζί με τον συναγωνιστή Άκη Τσοχατζόπουλο. Και ας μην έρθουν οι κακεντρεχείς να πούνε ότι οι παλιοί αριστεροί μεταμορφώθηκαν σε μπουρζουάδες του χειρίστου είδους. Δεν καταλαβαίνουν ότι όλοι τους έμειναν στο βάθος αριστεροί και ότι έχουν απόλυτη επίγνωση του ότι οι αγώνες τους συνεχίζονται – και θα συνεχιστούν, το ίδιο έντονα, από διαφορετικά, όμως, μετερίζια: όχι πια στα οδοφράγματα της Saint Michel, αλλά στα σαλόνια ξενοδοχείου 5 αστέρων στην Avenue Georges V, δίπλα στα Champs-Élysées.

Όσοι γνωρίζουν το Παρίσι, αντιλαμβάνονται ότι η γεωγραφική απόσταση είναι μεγάλη και σημειολογικά ακόμη μεγαλύτερη. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπήρξε εγκατάλειψη του πεδίου μάχης: πρέπει να είναι κανείς εξαιρετικά στενόμυαλος για να δεχθεί κάτι τέτοιο, διότι σημαίνει πως δεν καταλαβαίνει ότι αποτελεί κατάκτηση των δυνάμεων της Αριστεράς και της προόδου η παρουσία παλαίμαχων αγωνιστών σε χώρους που «δικαιωματικά» η αστική τάξη θεωρεί δικούς της κατ’ αποκλειστικότητα.

Ε, λοιπόν αυτό το κάστρο έπεσε! Ο παρισινός Μάης ζει και δικαιώνεται. Ακόμη περισσότερο, μάλιστα,  ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ με αυτόν το γάμο. Διότι οι αγώνες δικαιώνονται  ορισμένες φορές, κύριοι! Διότι, όσο και να σας μπαίνει στο μάτι, ο κάθε παλιός αγωνιστής που αποδεικνύεται ισάξιος σας και καλύτερος ως «καταναλωτικό πρότυπο», αυτά συνέβησαν από τη στιγμή που ο λαός ανήλθε στην εξουσία, σε πείσμα των προσπαθειών σας να τον κρατήσετε απ’ έξω.

Μπορεί να εξόκειλε ο Άκης Τσοχατζόπουλος. Μπορεί και να πληρώνει για άλλους. Αλλά εσείς τον καταδικάζετε, όχι διότι «τα έπιασε» – εφόσον κι άλλοι «τα έπιασαν» και με το παραπάνω. Τον καταδικάζετε διότι σας μπήκε στο ρουθούνι ο αστικός γάμος του. Τον καταδικάζετε διότι, ερωτύλος και γαλαντόμος, πρόσφερε τα πάντα στη γυναίκα που αγαπούσε. Οι παλιοί αγωνιστές τον καταλαβαίνουν και τον θυμούνται. Πάντα.

Δ.Δ.

Υ.Γ. Η αλήθεια είναι ότι έχουν σιγήσει, από διακριτικότητα, τόσο ο Κώστας Βεργόπουλος, όσο και ο πάντα ολιγομίλητος Νίκος Δημάδης. Μέσα τους όμως, ο αγώνας συνεχίζεται.


  • [1]^ Ο  Κώστας Βεργόπουλος, καθηγητής στο Πάντειο και μαχητής του διεθνούς ιμπεριαλισμού, ήταν στις επάλξεις τότε. Μαζί και ο Νίκος Δημάδης, μετέπειτα φίλος του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος διορίστηκε πρέσβης στις Βρυξέλλες μόλις αυτός ανέλαβε την εξουσία τον Οκτώβριο του 1981.